امیر نوشت

و1404بعد از مدت ها قصد نوشتن کردم با حس های خوب وبد باکلی سیاه و سفید روزی فکر میکردم 30سالگی برای بزرگتر هاست والان 32ساله ای هستم که هیچ بزرگی ندارم وپر از تناقض هستم

امشب از سر دلتنگی چشم آبیمون اینجا اومدم و دلم براش کلی تنگ بود و بهونه ای شد برای حرف زدنم و رفع خستگیام

هیچ وقت چنین روزایی رو برای خودم تصور نمیکردم ولی دیدم که جایی میرسی به خودت میگی چی فکر میکردیم وچی شد

درون حس وحالم پر از تنش های عجیبه مغزم خسته وروحم خسته تر ولی تمام تلاشم اینه برای عزیزای دوست داشتنیم آدم بدی نباشم

وقتی به حال بدشون فکر میکنم عذاب زندگیم صد برابر میشه ومن میشم آدمی که باید پرتلاش باقی بمونه و روسیاه نشه ودوست داشتنیاشو از اعتمادی که بهم کردن نا امید نکنم

خستم ودلتنگ ولی امیدوار

پر از حرف و خسته از حرف زدن

هی فلانی گاهی کمی برگرد